Przez życie w podróży

Camino de Santiago

2012-02-07T04:20:00.000-08:00

Jesienią 2011 roku przemierzyłam pieszo 500 kilometrów Szlaku św. Jakuba. Camino de Santiago to słynny średniowieczny szlak pielgrzymkowy, który kiedyś prowadził do grobu św. Jakuba Apostoła. Obecnie szlak ten uczęszczany jest przez osoby, które bez względu na wyznanie, czy narodowość chcą doświadczyć w drodze ciszy i duchowej przemiany na wzór bohatera "Pielgrzyma" Paulo Coelho.

Akademia Przyszłości

2011-09-12T03:20:00.000-07:00

Ewę poznałam na pierwszym roku studiów. Była pełną energii, przebojową, zaradną i otwartą na świat kobietą. To ona wzbudziła moją ciekawość świata i ludzi. Zaimponowała mi jej pewność siebie, znajomość języków i ciągłe życie w podróży.

"Każda nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku". Ja ten pierwszy krok zawdzięczam Ewie. Dziś podróżuję w najodleglejsze zakątki świata, bo zawsze pamiętam słowa Ewy "Świat jest jak książka. Kto nie podróżuje czyta tylko jedną stronę."

A komu Ty pomożesz zrobić pierwszy krok? Wspieram całym sercem Akademię Przyszłości, bo dzięki niej dzieci mają szansę uwierzyć w siebie i zrobić ten pierwszy krok!

Jeśli też chcesz pomóc wejdź na stronę akademiaprzyszlosci.org.pl. Możesz na niej ufundować Indeks wybranemu dziecku. One Cię potrzebują! Wiem coś o tym, bo sama pracowałam jako wolontariusz w domu dziecka. Nigdzie indziej nie wiedziałam tylu dzieci o zmarnowanych szansach. One nie spotkały nikogo, kto by je wspierał. Ty możesz to zmienić. Jeśli Tobie też ktoś pomógł i dziś jesteś pewną siebie, odnoszącą sukcesy osobą nie zastanawiaj się - dołącz do Akademii Przyszłości!

Moje miejsce na ziemi

2010-01-24T11:40:00.000-08:00

Wydaje się, że po tylu wędrówkach, tułaczkach i przeprowadzkach, wreszcie znalazłam swoje miejsce na ziemi - un lugar en el mundo.
Miejsce gdzie wielkie czerwone słońce co rano wyłania się znad rzeki La Plata, a portier wita mnie przyjaznym „buenos dias”, gdzie ludzie są uprzejmi i uśmiechnięci i nawet kłótnia trwa zaledwie godzinę, bo i tak potem wszyscy zgodnie spieszą przygotować grilla, w parkach wciąż gra się w „grę w klasy”, a rytmy tanga wypełniają wszystkie ulice.
Miejsce, gdzie pomyślne wiatry sprowadzają takich zbłąkanych wędrowców jak ja. Mi Buenos Aires querido.

Indeks Szczęśliwej Planety

2009-10-15T08:57:00.000-07:00

Happy Planet Index to pierwszy naukowy ranking próbujący zmierzyć poczucie szczęścia na świecie. Zamiast dotychczas stosowanych kryteriów wzrostu gospodarczego, czy dochodu na mieszkańca bierze pod uwagę długość życia (co dużo mówi o opiece zdrowotnej i warunkach bytowania w danym kraju) oraz poczucie, czy sami mieszkańcy danego kraju czują się szczęśliwi. Co ciekawe ranking ten zrzucił zazwyczaj przodująca Europę do średniaków, natomiast obwołał nową królową - Amerykę Łacińską. W pierwszej dziesiątce najszczęśliwszych krajów królują bowiem kraje latynoskie: Kostaryka, Dominikana, Gwatemala, Brazylia... a nawet Kuba. Statystyki totalnie pogrążyły wszechmocne Stany Zjednoczone, które na 143 państw zajęły marną 114 pozycję, gdzieś pomiędzy pogrążonym w chaosie państwami Afryki. Tym bardziej, że tak krytykowana przez nie Kuba zajmuje wysokie siódme miejsce w rankingu. Dlaczego mimo biedy osoby, która tam mieszkają czują się szczęśliwsze? Bo mają zapewnioną darmową opiekę medyczną i edukację, mają silne poczucie wspólnoty, a co najważniejsze – nigdy nie czują się samotni i dożywają późnej starości w otoczeniu kochającej rodziny. A tego żaden pieniądz nie zapewni.
Ameryka Łacińska górą!!! Ja sama spędziłam wiele czasu mieszkając na Kubie i w Brazylii i mimo, że czasem zabrakło wody, a czasem prądu, to nigdy nie zabrakło tego najważniejszego - czasu dla drugiej osoby. Czego wszystkim żyjącym w wirtualnym świecie życzę.

Kobieta, mężczyzna i samba

2009-09-21T17:23:00.000-07:00

Czasem można odbyć podróż nawet nie wychodząc z domu. Wystarczy jedno wspomnienie, dobry film, znajoma muzyka. Kto nie pamięta słynnej samby z filmu „Kobieta i mężczyzna”? Skąd wzięła się brazylijska samba we francuskim melodramacie? Reżyser Claude Lelouch nakręcił ten film metodą improwizacji, zostawiając aktorom możliwość wykreowania własnej postaci. Grający męża głównej bohaterki kompozytor Pierre Barouh wrócił właśnie z podróży po Portugalii, gdzie zachłysnął się muzyką brazylijską. Zaśpiewana przez niego samba przeszła do historii kina. Nie oparła się też jej magii grająca główną rolę kobiecą Anouk Aimee, która niedługo potem, już w prawdziwym życiu, została żoną Pierra.

Ja też jakby na przekór odkryłam muzykę brazylijską podczas pobytu w Hiszpanii. Znajomy z Madrytu, z którym przemierzałam bezdroża Kastylii w poszukiwaniu stylu mudejar do jego albumu fotograficznego, wciąż nucił jakąś słodko brzmiącą melodię. I snuł marzenia o podróży do kraju, w którego muzyce jest zakochany. Wtedy nawet nie przypuszczałam, że wiedziona jakimś przeznaczeniem, to ja trafię do tego magicznego kraju. I zostanę na dłużej zakochana nie tylko w jego muzyce i języku, który sam w sobie jest tak melodyjny, że ma się wrażenie, ze wszyscy wokół śpiewają. Niech żyje Brazylia i najwspanialszy piewca jej urody Vinicius de Moraes. Kto nie zna jego kompozycji,ten jakby żył w ciemnościach. Zresztą niech przemówią za niego słowa jego piosenki:

„É melhor ser alegre que ser triste

Alegria é a melhor coisa que existe

É assim como a luz no coração...

Lepiej być szczęśliwym niż smutnym
Bo radość jest najlepszą rzeczą jaka istnieje

Jest jak światło w sercu...”

Kobieta na krańcu świata

2009-09-18T10:48:00.000-07:00

Zapraszam wszystkich do obejrzenia nowego programu TVN „Kobieta na krańcu świata”, przy którym aktywnie udzielałam się jako przewodnik, tłumacz i asystentka części poświęconej oczywiście mojej ukochanej Ameryce Południowej. Pierwszy odcinek już 20 września (niedziela) o godz. 15.30.

Julio Cortazar - rocznica urodzin

2009-08-26T13:39:00.000-07:00

Julio Cortazar

(26 sierpnia 1914 - 12 lutego 1984)

Gdyby żył miałby dziś 95 lat.

Wielki Kronopio!

Tydzień z kinem kubańskim

2009-07-30T05:25:00.000-07:00

Za oknem deszcz, a nawet i niespotykane dotąd w naszym kraju huragany, a ja... w sercu tropikalnej wyspy. Z tęsknoty za Kubą zrobiłam sobie prywatny przegląd kina kubańskiego.

Na początek urocze i lekkie jak pianka "Fresa y chocolate" czyli "Lody truskawkowe i czekoladowe", opowieść o trudnej przyjaźni między niepokornym Diego, który na dodatek jest homoseksualistą i gorliwym komunistą Davidem.

Potem "Lista de espera" czyli "Lista kolejkowa", o tym jak Kubańczycy dzięki swojej niesamowitej energii nawet w środku prawdziwej nędzy i rozpaczy potrafią stworzyć coś pięknego. Dlaczego nam wiecznym polskim malkontentom takie czary nie wychodzą? Oba filmy autorstwa tandemu Tomás Gutiérrez Alea i Juan Carlos Tabío.

Na koniec poruszający film Leona Ichaso "Azucar amarga" czyli "Gorzki cukier". W sumie to przypadek, że go obejrzałam, bo dostałam go zupełnie przez pomyłkę od kolegi, który obiecał mi inny film"Suite Habana". Ale jak wiadomo nic nie dzieje się przypadkiem. Dzięki pomyłce kolegi odkryłam film, który wyraża dokładnie to samo, co ja czuję do tego cudownego kraju.

Miłość i olbrzymią tęsknotę, pomieszane z bezsilnością. Że nic się nie da zrobić.

Listy, listy ...

2009-07-27T06:46:00.000-07:00

Wszystkich tych, którzy do mnie piszą serdecznie pozdrawiam. Bardzo dziękuję za poświęcony czas i cieszę sie, ze tyle osób podziela moje pasje. Równocześnie jednak informuję, że nie jestem w stanie nikomu odpowiedzieć, póki nie podacie mi maila. Obiecuję napisać. Ale błagam, nie namawiajcie mnie do dołączenia do "narodowoogłupiających" portali typu nasza-klasa, bo je bojkotuję. Na szczęście nie muszę szukać przyjaciół w brudnych odmętach netu. Poza tym wolę inne sposoby spędzania czasu :-)

Los podróżnika

2009-04-08T06:33:00.000-07:00

Nigdzie nie zapuściłam korzeni, nigdzie nie przynależę. Są jedynie miejsca, do których latam. A nad innymi miejscami przelatuję. Mam tylko ludzi, których lubię. Albo kocham. To oni są jedyną ojczyzną jaka mi pozostała.
/John Fowles "Mag"/

I z okazji utęsknionej wosny, która wreszcie nadeszła jedna z moich ukochanych piosenek.

Águas de Março - Tom Jobim i Elis Regina

http://www.youtube.com/watch?v=srfP2JlH6ls&feature=related

Mi querida Argentina

2009-04-08T05:51:00.000-07:00

Cóż można powiedzieć na temat kraju, który kocha się tak bardzo, że chce się do niego wciąż powracać i wędrować znajomymi zaułkami miasta, które kiedyś było obce, a teraz są już oswojone – moje. Palermo Viejo, Plaza Cortazar, calle Defensa, San Telmo, Puerto Madero – po prostu moje Buenos Aires.

Och, Argentyna, niezobowiązujące szczodre godziny, otwarte domy, czas, który można wyrzucać przez okno, cała przyszłość przed człowiekiem.
/Julio Cortazar "Gra w klasy"/

Zaproszenie na Festiwal Podróżnika 3 Żywioły

2009-03-18T05:56:00.000-07:00

Serdecznie zapraszam w najbliższy weekend 13-15 marca 2009 na Festiwal Podróżnika 3 Żywioły, gdzie będzie miał miejsce pokaz z realizacji dokumentu o tajemniczej religii santeria na Kubie. Więcej info na stronie

http://podroze.onet.pl/3zywioly/2009_goscie.html#radwanska_kwasny

Prosty sposób na depresję

2008-12-15T06:55:00.000-08:00

Wszystkim wiecznie narzekającym smutasom i osobom cierpiącym na chroniczną depresję polecam jeden prosty sprawdzony sposób. Polecieć na Kubę i zostać zaadoptowanym przez kubańską rodzinę.

Kubańczycy są tak wspaniałym, ciepłym i serdecznym narodem, że wszystkie smuteczki od razu roztapiają się w zetknięciu z nimi i z ich gorącym słoneczkiem.

Kuba jest cudownym przykładem na to, że bogaty ten, kto ma bogatą duszę. Jak się okazuje człowiekowi tak niewiele potrzebne jest do szczęścia. Wystarczy rodzina, przyjaciele, dobra muzyka i słońce.

PS. Dziękuję moim wspaniałym współtowarzyszom podróży po Kubie za ogromną dawkę pozytywnej energii i bezinteresowną miłość, którą obdarzali wszystkich napotkanych po drodze.

Trzy podejścia do Chrystusa

2008-09-19T06:37:00.003-07:00

Wcale nie jest tak latwo obcowac z Chrystusem. Pierwsze zdjecie to tak zwana "cepelia turystyczna", ale jak widac ja wyszlam jako tako, gorzej Chrystus z ta lekka obcieta glowa.

W koncu wpadlam na pomysl, zeby sie polozyc i tu wyszlo juz calkiem niezle.

Jaki z tego wniosek - ze najlepiej pasc przed Chrystusem na kolana.

Wsrod Indian

2008-09-19T06:37:00.002-07:00

Amazonki na Amazonce

2008-09-19T06:37:00.000-07:00

W zeszlym roku udało mi się zrealizowac jedno z największych marzeń mojego życia – spłynąć najdłuższą z rzek świata. Od rzeki Ukayali w Peru, poprzez rozgałęzienia w Kolumbii, aż do Manaus w Brazylii. Oczywiście wszystko to na lokalnym statku pełnym Indian, przemytników i handlarzy małp, gdzie życie leniwie toczy się wśród hamaków, kur, świń i przedziwnego towaru.

Dla mnie lato trwa wiecznie

2008-09-03T07:52:00.000-07:00

Kiedy tylko robi sie chlodniej, a dni niebezpiecznie krotkie pakuje swoj dobytek i uciekam... na drugi koniec swiata. Nie lubie chlodu, zmierzchu, jesiennej pluchy i trzaskajacego mrozu. Od dobrych kilku lat zimy spedzam w ukochanej Ameryce Poludniowej. Tam, gdzie panuje wieczna wiosna. I takiej wiecznej wiosny wszytkim zycze!

W kolumbijskiej niewoli

2008-07-23T07:29:00.000-07:00

Nie mam żadnych zdjęć z Kolumbii, choć byłam tam już dwa razy. Jak się bowiem okazało za każdym razem byłam tam nielegalnie. Pierwszy raz do wizyty w tym kraju zostałam zmuszona. Lecąc z Wenezueli do Peru spóźniłam się na przesiadkę i w efekcie wylądowałam w Bogocie. Gdy rozpaczliwie miotałam się po lotnisku w poszukiwaniu następnego samolotu - zostałam... zaaresztowana. Okazało się bowiem, że nie posiadam wizy kolumbijskiej. Moje tłumaczenia, że jestem tu przypadkiem, na nic się zdały. Za drugim razem nauczona doświadczeniem zaopatrzyłam się w wizę kolumbijską - tak na wszelki wypadek. Jakże byłam z siebie dumna, gdy w trakcie podróży dotarłam do zbiegu Brazylii z Kolumbią. Kilkakrotnie przekraczałam granicę chcąc zdobyć upragnioną pieczątkę, ale nawet psa z kulawą nogą nie obchodziła moja wiza. Okazało się, że jestem w Leticii, mieście handlarzy narkotyków, przemytników i wszystkich wyjętych spod prawa. Czy ja w koncu byłam w tej Kolumbii?

Kocham góry

2008-07-23T07:24:00.000-07:00

Huayna Picchu – szczyt ponad Machu Picchu (Peru)

Mój dom to Mroźna Góra, dom bez fundamentów i ścian
wiedzie doń sześcioro drzwi, otwartych na wszystkich stron.
W sieni widzę błęktine niebo, ściana wschodnia zderza się ze ścianą zachodnią ...
/Han Szan/

Torres del Paine (Chile)

Aż na koniec świata

2008-07-23T07:20:00.000-07:00

Dalej dojść już nie można. Ta latarnia to symbol końca świata. To o niej Jules Verne napisał powieść „Latarnia końca świata”. Dotrzeć do niej można statkiem z najbardziej na południe wysuniętego miasta świata – Ushuaia, leżącego na Ziemi Ognistej w Argentynie. Dalej jest już tylko morze, smagany wiatrami przylądek Horn i ...ciemność.

Początki byly trudne

2008-06-18T08:50:00.000-07:00

Moja podróż trwa już dobrych kilka lat. Od tego czasu wciąż zmieniam adresy i krajobrazy. Kiedyś moim marzeniem było spędzić każdy rok życia w innym kraju i myślę, że mi się to udało. Pierwszy raz wyjechałam, gdy tylko w wieku lat osiemnastu otrzymałam paszport. Z braku funduszy zaczęłam od przemierzania stopem Polski i Czech. Mój pierwszy podróżniczy sukces to, gdy w jeden dzień udało mi się dotrzeć autostopem z Krakowa do Łeby. Mijając rano hałdy Śląska nie wierzyłam, że jeszcze tego samego dnia o zmierzchu będę zanurzać stopy w chłodnych falach Bałtyku.

Następny wyjazd był już skokiem na głęboką wodę ... Drogą lądową w Himalaje. Przez dwa miesiące pokonałam pociągiem, samolotem i stopem bezdroża Rumunii, Turcji, Iranu i Pakistanu. Miałam wtedy 20 lat. Pamiętam, że kraje te były uważane wtedy za tak niedostępne i dzikie, że w Iranie przez miesiąc podróży spotkałam tylko jednego turystę – z Holandii.
Modne Polki lansują sie w Iranie.

Potem było już z górki. Wakacje w Holandii, rok życia w Barcelonie, następny rok w podróży dookoła Hiszpanii i Portugalii. Na studiach kolejną roczną przerwę wyjaśniłam koniecznością zdobywania materiałów o kinie hiszpańskim. I o dziwo dostałam błogosławieństwo dziekanatu.

W podróży zdarzały się miłości. Świetnie służyły one zgłębianiu języków obcych i fascynującym wycieczkom w głąb innej kultury. Dzięki płomiennym uczuciom przemierzyłam Irlandię samochodem, Hagę rowerem, Londyn metrem, Lizbonę tramwajem i Brazylię samolotem. To prawda, że miłość dodaje skrzydeł :-)

I w końcu marzenie mojego życia - Ameryka Południowa. Mój pierwszy wyjazd tam to był jeden wielki przypadek. Ale jak wiadomo szaleńcom szczęście sprzyja. Zostałam wysłana do Peru przez pewnego radosnego wariata, który stwierdził, że dam tam sobie radę. I o dziwo tak było. Po tym pierwszym wyjeździe szybko nastąpiły kolejne. Brazylia, Chile, Ekwador i wyspy Galapagos, Meksyk, Kostaryka, czy moja ukochana Argentyna. Tam niemal zostałam zaadoptowana przez lokalną rodzinę, z którą prawie co roku spędzam Święta Bożego Narodzenia.

Widoki, które oglądamy, miejsca, w których żyjemy i osoby, które poznajemy mają istotny wpływ na nasze życie. Najważniejsze to przeżyć je po swojemu. Chciałabym podziękować Wszystkim, których spotkałam podczas mojej nieustającej podróży i którzy uczynili ją jeszcze piękniejszą.

Bogowie na Kubie

2008-06-18T08:20:00.000-07:00

Za każdym razem kiedy jadę na Kubę prawie cały mój plecak wypełniają prezenty. U nas też niedawno jeszcze były czasy, gdy w sklepach pustki, a podstawowe produkty tylko na kartki. Mogłabym stworzyć całą listę dziwnych przedmiotów jakie wraz ze znajomymi udało nam się przemycić na tę odizolowaną od reszty świata wyspę. Poza setkami mydełek, kredek dla dzieci i cukierków przewieźliśmy m.in. ... wieszak na ubrania (z braku szafy Miguelina układała ubrania na krzesłach), patelni teflonowej (babcia Miriam uwielbia gotować), przybornika do paznokci (Dinaivis dorabia sobie jako manikiurzystka), męskich czarnych butów (czarownik Yoyri od lat chodził w jednych), zestawu kluczy francuskich i wiertarki (wujek Nemesio o niej marzył). Mieliśmy nawet szalony pomysł, żeby przetransportować na wyspę rower. Chcieliśmy go rozebrać i każdy miał zabrać jakąś jego część do plecaka. Jeden ramę, drugi kierownicę, trzeci koło. Niestety pomysł upadł.
Na zdjęciu przekazuje Wiolecie, zaprzyjaźnionej ze mną czarownicy, dary. Najbardziej ucieszył ją zwykły szkolny zeszyt. Od dziś będzie on służył jako „dziennik karmienia bóstw”, w którym zapisane zostaną rytuały religii santeria. Mam za to zapewnioną przychylność bóstw przez najbliższe lata :-)

Życie jak w Madrycie

2008-06-18T08:04:00.000-07:00

Do Madrytu trafiłam przypadkiem. Pamiętam ten zimny grudniowy poranek, kiedy wysiadłam z pociągu z Lizbony na dworcu Atocha. Nie znałam nikogo w tym mieście. Nie miałam dokąd pójść. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że spędzę tutaj jedne z najbardziej szalonych miesięcy mojego życia. Przypadkowo poznani ludzie okazali się muzykami zespołu o znamiennej nazwie„Gra w klasy”. Jak u Cortazara „chodziliśmy nie szukając się, ale wiedząc, że chodzimy po to, żeby się znaleźć” świadomi, że „przypadkowe spotkanie jest czymś najmniej przypadkowym w naszym życiu”. Jestem przekonana, że dobry los postawił ich na mojej drodze i już tego samego dnia zamieszkałam w przytulnym ... garażu przerobionym na studio nagrań. Szczęście mi sprzyjało, bo kilka dni później udało mi się poznać samego Pedro Almodovara, o którym potem napisałam swoją pracę magisterską. Na pożegnanie dostałam od niego książkę ze scenariuszem „Wszystko o mojej matce”. Przed powrotem do Polski odbyłam jedną z bardziej fascynujących podróży mojego życia. Z Guillermo przyjacielem fotografem objechaliśmy okoliczne wioski w poszukiwaniu stylu mudejar. Powstał z tego nawet album.

El amor de mi vida

2008-06-18T08:01:00.000-07:00

Z miłości poleciałam za nim do Argentyny. Szukałam go na roześmianych placach Buenos Aires, we wszystkich zacisznych księgarniach i gwarnych eleganckich kawiarniach. Niestety nigdy nie udało mi się go spotkać. Pozostał mi po nim tylko cień i kilka zapisanych stron. Miał na imię Julio. Julio Cortazar – wielki Cronopio.

Kiedy kronopie wybierają się w podróż, hotele są pełne, pociągi już odeszły, leje jak z cebra, a taksówki albo nie chcą ich zabierać, albo żądają oczu z głowy. Kronopie nie zniechęcają się, bo są przekonani, że takie rzeczy zdarzają się wszystkim, a idąc spać mówią jeden przez drugiego: „Piękne miasto, najcudowniejsze miasto”. I całą noc śnią, że w mieście są najwspanialsze zabawy, na które są zaproszeni. Nazajutrz wstają uszczęśliwieni i tak to właśnie podróżują kronopie.
/Julio Cortazar „Opowieści o kronopiach i famach”/

Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej

2008-06-18T07:55:00.000-07:00

Super jest wędrować. Odkrywać nieznane widoki, zapachy i smaki. Zyskiwać nowych przyjaciół. A wszystko po to, by w końcu odkryć, że najpiękniejsze jest twoje miejsce na ziemi i własny widok z okna. Albo stare poczciwe polskie góry w maju.

Roskilde Festiwal

2008-06-16T06:20:00.000-07:00

Zamiast narzekać, że koncerty są za drogie wystarczy ruszyć tyłek i załapać się jako wolontariusz. Ja tak pracowałam przy organizacji Roskilde Festiwal. Wypełniłam ankietę (po duńsku! Hahaha!), wysłałam i ... o dziwo zostałam zaakceptowana. Potem wystarczyło jakoś dojechać do Danii (stopem). Moim zadaniem było pilnowanie wraz z innymi wolontariuszami mostu. Jak na rewolucjonistkę i fankę prowadzonej przez Che Guevarę partyzantki było to wymarzone zadanie. Most był strategicznym punktem festiwalu, bo łączył pole namiotowe ze scenami i codziennie atakowały go tłumy ludzi. Obrona mostu polegała na liczeniu wchodzących, żeby ich ilość nie przekraczała za jednym razem 30 osób. Najważniejsze, że to urocze zajęcie pozwoliło mi zupełnie ZA DARMO uczestniczyć w koncertach takich grup jak Manu Chao, Garbage, Chemical Brothers, New Order czy uwielbiani przeze mnie RED HOT CHILI PEPPERS! Mogę już do końca życia bronić mostów.

Zobaczyc Cerro Torre i umrzec!

2008-06-16T06:04:00.000-07:00

Czasami trzeba gdzies przyjechac kilka razy, zeby w koncu moc cos zobaczyc. Tak bylo z Cerro Torre. Ta niedostepna gora kilka razy sprawiala mi psikusa. Ile razy zziajana pokonywalam trase z bazy w Chalten (Patagonia argentynska) do podstawy Cerro Torre, tyle razy okazywalo sie, ze na prozno. Tajemniczy szczyt spowijala gesta nieprzenikniona mgla. To dlatego gora ta darzona jest takim respektem przez wspinaczy. Czesto musza czekac przez dlugie miesiace, zeby moc zaryzykowac wspinaczke. I oto w koncu moja cierpliwosc zostala nagrodzona. Dnia 17 lutego byl dniem, kiedy gora w koncu postanowila odslonic swoje wdzieki. A ja po raz pierwszy zobaczylam Cerro Torre.

Polska goooola!!!!

2008-06-16T06:00:00.000-07:00

A co? Nie myslcie, ze kobiety nie kibicuja. Szczegolnie jak gra nasza reprezentacja. Nie przepadam za futbolem, ale gdy Polska awansuje do Mistrzostw budza sie we mnie resztki patriotyzmu i ide kibicowac. Ta fotka zostala zrobiona tuz przed meczem, o czym swiadczy flaga na moim ramieniu.

VIVA CUBA!

2008-05-16T07:51:00.001-07:00

Jestem wielką fanką Kuby, Ernesto "Che" Guevary i rewolucji kubańskiej. Odwiedziłam tę piękną wyspę kilkakrotnie. Wzruszająca serdeczność ludzi powaliła mnie na kolana.

Miałam szczęście trafić na obchody rocznicy Rewolucji połączone z urodzinami El Comandante. Niestety ze względu na zły stan zdrowia por raz pierwszy w historii tego kraju Fidel Castro nie był obecny na uroczystościach.

FORMUŁA 1 Interlagos Sao Paulo

2008-05-16T07:20:00.000-07:00

Zawsze myślałam, że nie lubię wyścigów, samochodów i szybkości. Aż do dnia, gdy wzięłam udział w Formule 1.

Miałam miejsce dokładnie za pit stopem. I naprzeciwko tzw. curva peligrosa czyli ostrego zakrętu ;-)

I jest! Ruszyły!!! Przeraźliwy huk. I smród palonej gumy. Prowadzi Brazylijczyk Felipe Massa, więc trybuny szaleją. Adrenalina wzrasta.

I jest! Nasz Robert Kubica! Jedzie czwarty!

Choć ciężko mu zrobić zdjęcie, bo bolidy przelatują z prędkością światła i zanim się naciśnie spust, to już tylko dym pozostał ;-)

PERU relaks w oazie

2008-05-15T08:18:00.000-07:00

Moje ulubione miejsce relaksu. Oaza Huacachina w Peru. Na środku jeziorko. Hotelik z basenem i hamakami pod gołym niebem. A wszystko to otoczone niesamowitymi wydmami.

Po których można poszaleć specjalnym łazikiem. Zjeżdża się z naprawdę obłędną prędkością w dół. A w ustach tylko piach.

Można też spróbować swoich sił w zjeżdżaniu na desce (sandboard) lub - tak jak ja - na brzuchu :-)

A nocą nie ma nic piękniejszego, niż wdrapać się na szczyt wydmy, położyć w piachu i obserwować nad sobą usiane milionami gwiazd niebo.

Choć doniesiono mi też, że idac jeszcze dalej, dokładnie za siedmioma wydmami jest jeszcze jedna oaza, w tej oazie szpital polowy, a w tym szpitalu przepiękna pielęgniarka. Ale czy można wierzyć facetom :-)

KOSTARYKA przygoda z boa

2008-05-15T07:14:00.001-07:00

Nieświadoma, że w Kostaryce pobiera się kaucję za piwo, po oddaniu wszystkich butelek z poprzedniego dnia, okazało się, że z kasy za kaucje stać mnie... na jeszcze jedno piwko :-) Z zimnym browarem w ręku usiadłyśmy więc z Ulą przed sklepem i postanowiłyśmy uwiecznić ten szczególnie radosny moment na zdjęciu. Poprosiłyśmy przechodzącego tubylca o fotkę. Będąc w lekkiej euforii nie zauważyłyśmy tylko jednego...

Że trzymał on w ręku węża. I żeby zrobić nam fotkę upuścił go na ziemię, co widać na zdjęciu wyżej.

W końcu odważyłam się wziąć go do ręki, choć "z pewną taką dozą nieśmiałości" ;-)

I jest!!! Piwo po raz kolejny pomogło przełamać lody :-)

JAMAJKA ja i gangsta

2008-05-15T05:51:00.000-07:00

Moja mama mało nie zemdlała, kiedy na pytanie - kto to? - odpowiedziałam , że to mój kolejny narzeczony. Hi, hi! Choć przez te wszystkie lata powinna się już przyzwyczaić do moich wyskoków ;-)
Tak naprawdę Lew - jak go ochrzciłam - jest właścicielem niesamowitej hacjendy leżącej w górach Blue Mountain, otoczonej plantacjami ponoć najlepszej (i najdroższej!) kawy świata.

BOLIWIA Salar de Uyuni

2008-05-15T05:44:00.000-07:00

Salar de Uyuni to największe słone jezioro świata. Widoki są totalnie surrealistyczne.

Dookoła wielka płaska oślepiająco biała przestrzeń.

Biel czasem tak razi w oczy, że dochodzi do omamów wzrokowych.

Muminki i podróże

2008-05-13T06:00:00.000-07:00

Nie tak dawno czytając moim ukochanym bratankom do snu, odkryłam na nowo "Muminki". W dzieciństwie nie rozumiałam tej książki i dziwnych zaludniających ją stworków. Teraz widzę, że jest tu niezwykła bajka o tolerancji, o świecie, gdzie obok siebie mieszkają i harmonijnie ze sobą współżyją najdziwniejsze nawet charaktery. Moi bratankowie od razu odkryli w poszczególnych typach siebie i swoich znajomych. Patryk (starszy - indywidualista) to oczywiście Włóczykij, Mateusz (młodszy - marzyciel) to Muminek. A ja? - zapytałam. Ty to Mała Mi - odpowiedzieli moi bratankowie jednomyślnie. Mogłam się tego spodziewać :-) Mała Mi to największa złośnica w bajce, która zawsze wszystko robi na przekór. Gdy wróciłam z kolejnej wyprawy, na drzwiach mojego pokoju wisiała mała włóczkowa postać.

Okazuje się, że w bajce dla dzieci można znaleźć czystą kwintesencję idei podróżowania.

"To jest wieczór na piosenkę - pomyślał Włóczykij. Na nową piosenkę, która składać się będzie w jednej części z nadziei, w dwóch z wiosennej tęsknoty i której resztę stanowić będzie niewypowiedziany zachwyt, że mogę wędrować, że mogę być sam i że jest mi ze sobą dobrze."
/TOVE JANSSON "Opowiadania z Doliny Muminków"/